Pagina's

dinsdag 21 februari 2017

Emmerich am Rhein - Kleve ~ 11 km

De laatste dag alweer van ons Noaber weekendje. Sterker nog, de laatste dag van ons Noaberpad avontuur. De dag van gisteren is bij mij nog aanwezig als ik wakker wordt, in de vorm van nog al strakke kuiten. En ook Cis begint de dag met een zucht en kreun , om uit het bed te komen.
Daarbij de kreet...."Jeetje wat doun mie de kuut'n zeer"

Gezellig met ons allen nuttigen we een ontbijt en maken we het proviand gereed om mee te nemen voor die dag. Rond de klok van 09;15 vertrekken we dan ook richting Kleve om daar de eerste auto te parkeren. Hopelijk zo dicht mogelijk bij het ( nog ) onbekend eindpunt.
Daarna als de sodemieter naar Emmerich am rhein om al lopend over onze golden gate bridge te gaan.


Na 6 jaar is dit toch wel een moment om trots op te zijn. We steken de Rijn over richting Kleve.
Bij mij gaan dan wel even de gedachten naar ruim 70 jaar terug. Toen waren er ook heel wat mensen die de rijn over wilden steken, maar wat toen niet zo gemakkelijk ging als vandaag.
Echter die mannen / vrouwen hebben het wel mogelijk gemaakt dat we dit , zoals vandaag kunnen doen.
Hoewel dat de laatste etappes minder je mee terug namen naar de 2de wereld oorlog , heeft het Noaberpad mij wel bewust laten worden, dat er heel veel mensen hun leven hebben gegeven voor mijn / onze vrijheid.


Blijft prachtig dit soort bouwwerken.


Ondanks de grijze lucht , gloort het eindpunt aan de horizon.


de Rijn in al haar glorie.
Ik denk Nederlands belangrijkste waterweg voor vervoer van allerlei producten.


Dit gaat de hele dagen zo door.



Bakje leeg.... 


Om weer met een volle de andere kant op te gaan.


Nog een keer achterom kijken.

Om daarna ruim 6 kilometer met de wind vol op de kop recht toe recht aan langs een verkeers weg te lopen.
Dit is wel een enorme dooddoener aan het pad. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat hier geen andere manier voor is om in Kleve te komen. Hierbij dan ook een oproep aan het Nivon om hier nogmaals kritisch naar te kijken. Want laten we eerlijk zijn.
Vanaf Spijk is het recht toe recht aan, en dit verdient dit mooie pad feitelijk niet.

Maar goed we stappen vrolijk ( maar niet heus ) door
om onderstaand tafereeltje te aanschouwen.



Wat ik eerder al zei... de natuur ontwaakt.
En hoe kan ik dat beter zichtbaar maken als door bovenstaande foto.
Het vrouwtje wacht op het mannetje om het Nest verder af te bouwen waarin de gezins uitbreiding moet plaats vinden.


O jaa... had ik al gezegd dat het hele lange stukken recht toe recht aan waren...





Een oude spoor brug , met waarschijnlijk een heel stuk geschiedenis te vertellen.





En nog een stukje recht toe ... recht aan.


Dankzij deze toppers hebben we het vandaag gered

Want ik kan wel zeggen we zaten er behoorlijk door heen.
Bedankt voor de mentale steun deze laatste kilometers.

En hopelijk gaan we samen nog heel wat wandel avonturen tegemoet.




Kleve. Hier is nog niet zo heel lang geleden een gehele nieuwe wijk met hogeschool de grond uit gestampt.


Een herinnering, aan hoe het vroeger hier aan toeging in de haven.
laden en lossen van vrachtschepen. 


Wij komen langzaam dichtbij het eindpunt.
Hier lopen we de Große Straße in


En ja hoor daar is het.  Het Eindpunt van het Noberpad.
We zijn nog een stuk verder gelopen richting 
het fontein onder aan de voet van de burcht , maar nergens zijn verdere stickers en/of aanwijzingen ontdekt dat het Noaberpad daar eindigt ( of begint )



Dit zegt genoeg denk ik....



Moe maar voldaan, we hebben het gehaald !!!!



Moet eerlijk zeggen dat ik een klein beetje teleur gesteld ben. Een simpel bordje is alles wat er aan herrinnerd dat hier voor ons het Noaberpad eindigt.

                                       

even een Flasback naar 2011, hoe we zijn begonnen

Ik zie geen verschil.... Nog steeds een getraind fysiek.



Ik stel voor dat we in deze viszaak "der Fischspezialist Spakenburg Holland" het zogenaamd Noaberpad visje kopen. Want niet alleen de grens hebben de nederlanders en duitsers samen , maar ook de haring lusten beide nationaliteiten wel pap van.


Tja dat was het dan.... Einde Noaberpad

Het pad wat voor ons begon als zogenaamd trainingspad, maar wat uitgroeide naar een belevenis die ik niet graag wilde missen.
Ik mag wel zeggen dat dit pad mede er aan heeft mee gewerkt dat mijn vrouw en ik een gezamenlijke hobby hebben waar we ons opnieuw hebben leren kennen.
Ik ben dan ook blij dat ik dit pad met haar helemaal heb uit gelopen en dat ik dan met haar nog vele kilometers mag lopen en dat we nog vaak op pad zullen zijn met ons Caravan










Geen opmerkingen:

Een reactie posten